Program Buran Wikipedia, wolna encyklopedia

Od początku projektowano go też do opcjonalnych lotów bezzałogowych. Rakieta nośna amerykańskich promów kosmicznych służyła tylko i wyłącznie do jednego zadania. W radzieckim wydaniu to potężna rakieta nośna Energia odpowiadała w całości za dostarczenie promu na orbitę. Coraz intensywniej pracowali nad zupełnie nową koncepcją lotów w kosmos – na pokładzie dużego pojazdu kosmicznego wielokrotnego użytku. 15 listopada 1988 roku wahadłowiec 1.01 Buran dwukrotnie okrążył Ziemię i zakończył wyprawę w kosmos udanym lądowaniem.

Czy Rosjanie szykują nam prawdziwe gwiezdne wojny? Rosyjska broń antysatelitarna budzi poważne obawy

Buran (ros. Буран, „burza śnieżna”) – radziecki wahadłowiec kosmiczny rozwijany w ramach programu „WKK” (ros. Воздушно Космический Корабль, „statek powietrzno-kosmiczny”) w latach 1974–1993.

Spektakularny start — i równie spektakularny koniec

Dzięki brakowi dużych silników Buran był lżejszy i mógł zabrać większy ładunek. Radzieccy konstruktorzy chcieli w przyszłości uczynić całą główną część rakiety wielokrotnego użytku, jednak nigdy do tego nie doszli. Amerykanie zdecydowali się na hybrydowe rozwiązanie i w samym promie zainstalowali trzy duże silniki generujące znaczną część mocy. Przyszły prom Buran (ros. burza śnieżna) w efekcie wyglądał bardzo podobnie do swoich amerykańskich odpowiedników. Miał to być sposób na znaczne ułatwienie podróży na orbitę i uczynienie jej tanią. Tak jak wiele innych wielkich radzieckich programów zbrojeniowych i kosmicznych, Buran/Energia zrodził się z chęci dorównania oraz przyćmienia osiągnięciom Amerykanów.

Wahadłowce kosmiczne. Latały jak rakiety, wracały na Ziemię jak samoloty. Dlaczego z nich zrezygnowano?

Amerykański statek mógł zabrać ze sobą w kosmos jedynie to, co mieściło się w komorze ładunkowej, podczas gdy sowiecka rakieta była zdolna wynieść prawie wszystko i to o dużo większym ładunku przekraczającym 100 ton. Start promu przełożono na 15 listopada 1988 roku. Lecz by w ogóle do tego doszło, musiał ruszyć program lotów bezzałogowych. Zaprojektowano go tak, by podczas lotów w atmosferze wykorzystywał silniki odrzutowe. Wizja amerykańskich rakiet spadających z kosmosu na głowy Rosjan spowodowała, że Breżniew nakazał przygotować sowiecką ripostę. Prom Buran po zaledwie jednym locie nie nadawał się już de facto do użytkupotrzebny przypis (w wyniku uszkodzeń strukturalnych, a także przymusu przeprojektowania zbyt wielu wadliwych systemów) i dlatego już nigdy więcej nie odbył żadnej misji orbitalnej.

USA i ZSRR chciały zrzucić na Księżyc bomby atomowe. Plany były bardzo zaawansowane

• Do tego czasu miał kosztować ZSRR w zależności od źródeł od 16 do 20 miliardów ówczesnych rubli.
• Zginęło ośmiu robotników, a prom i makieta rakiety zostały zmiażdżone.
• Kierownictwo programu miało nadzieję, że nadejdą lepsze czasy, albo chociaż uda się znaleźć jakieś ładunki komercyjne dla rakiety Energia.
• Jednak rozwój amerykańskiego programu wahadłowców kosmicznych we wczesnych latach 70.
• Mogła wynieść w kosmos ładunek ważący 100 ton!
• Podczas misji bezzałogowej miał przycumować do stacji kosmicznej Mir.

Mogła wynieść w kosmos ładunek ważący 100 ton! Co więcej, Głuszko peregrynował na Kreml i rozpowiadał wszystkim, którzy chcieli go słuchać, że „z dobrym silnikiem nawet kij od szczotki potrafiłby latać”. Powstał dzięki paranoi Breżniewa i genialnym umiejętnościom pewnego szpicla KGB. Lot Burana był swoistym ‘aktem rozpaczy’ zdesperowanego zespołu konstruktorów pod wodzą Gleba Łozino-Łozinskiego, który tylko w ten sposób mógł udowodnić, że całość prac nie poszła na marne.

Wahadłowiec Buran – model 2.02 – cz. 1

Wahadłowce kosmiczne miały być niedrogą metodą na obecność ludzi w kosmosie. Uciekały ziemskiej grawitacji dzięki potężnej rakiecie nośnej, a powracały na Ziemię jak szybowce. Amerykański prom wykorzystuje rakiety na paliwo stałe. Energia była też wprost stworzona do tego, by na swym grzbiecie wynieść najnowsze dziecko radzieckich inżynierów – olbrzymi Orbitalnyj Korabl Buran (po rosyjsku śnieżna burza).

Buran był wyniesiony na orbitę przez rakietę Energia na paliwo ciekłe. Program Buran nigdy nie kasyno online osiągnął dojrzałości wystarczającej do wykonywania misji kosmicznych. W rozwiązaniu amerykańskim silniki główne były częścią składową orbitera i można je było wykorzystywać wielokrotnie. W radzieckim rozwiązaniu główne silniki rakietowe zainstalowane były w rakiecie nośnej i nie były odzyskiwane (dalszy projekt zakładał odzyskiwanie głównego stopnia) w przeciwieństwie do rakiet pomocniczych. Kształt kadłuba, skrzydeł, wielkość, a nawet kolorystyka sprawiały, iż niewprawny obserwator mógł pomylić obie konstrukcje.

Kiedy Stany Zjednoczone uruchomiły swój program wahadłowców, Kreml nie mógł pozostać obojętny — narodziła się idea Burana. Każdy amerykański start rakiety był dla Moskwy niczym sygnał alarmowy. Po spektakularnym sukcesie misji Apollo, Związek Radziecki znalazł się pod presją nie tylko naukową, ale i polityczną.